எமனிடம் குத்தகை பெற்று
எம்மவர்களை கொன்று குவித்த ஓர்
அரசாங்கம் இங்கே…

உரிமைகள் இழந்தோம்
உறவுகள் மறந்தோம்
உறைவிடம் துறந்தோம்
இழப்பதற் கொன்றுமில்லை
இனிமேலும்…

அழகான தேசம் தந்தவர்கள் அதில்
அமைதி தர மறந்ததேனோ?
தமிழனாய் பிறந்ததில்
தவறேதுமுண்டோ? விடிகிற
ஒவ்வொரு பொழுதும் விடியலைத்
தேடியே..

நீயின்றி உறக்கம் தொலைந்த
இரவுகள், புழுங்கியது உடல்
மட்டுமல்ல, உள்ளமும்தான்.

ஒளிர்ந்தன இரவுகள்
உன்னோடு இருக்கையில்,
இருண்ட இரவுகளாய்
எனை நீ பிரிகையில்.

பிரிதலில் வலியைத் தருகிறாய்
உன் பாலினமும் பெண்தானோ!
எவர் தொடவும் அனுமதிக்காத
நீயே என் கற்புக்கரசியாய்!
உனது பெயர் மின்சாரமாய்.

எதிர்பார்த்த அந்த நாளும் வந்தது, குல தெய்வத்தை மனதில் வேண்டிக்கொண்டு, வழியனுப்ப வந்த நண்பர்களின் வாழ்த்துக்களுடன் விமானத்தளத்தில் நுழைந்ததும், என்னுல் பல மாற்றங்கள்! விமானத்தில் எனக்கான இருக்கையை அடைந்ததும், வழிமேல் விழி வைத்திருந்த விமானப் பணிப்பெண் என்னருகில், வார்த்தைகள் நாவில் நடனமாடியது. பல கனவுகளுடன் கண்ணயர்ந்த சிறிது நேரத்தில் “திருபரங்குன்றதில் நீ சிரித்தால் முருகா திருத்தனி மலை மீது எதிரொலிக்கும்” பாடல் என் காதுகளில், விமானம் கிளம்பும் போது பக்தி பாடல்கள் போடுகிறார்களே! என்ற வியப்புடன் மேலும் தொடர்ந்தபோது என் காதுகளில் விழுந்தது “சிம்ம ராசிக்கு இன்று மிகவும் கடினமான நாளென்று”. ஏதோ தவறு நடப்பதை உணர்ந்த நான் கண் விழித்தபோது மீண்டும் ஒலித்தது “திருபரங்குன்றதில் நீ சிரித்தால்..”, ஆம் நிறுத்தாமல் விட்ட எனது மொபைல் அலாரம். வாரிச்சுரிட்டி எழுந்த போது எனது அறை தொலைக்காட்சியில் ராசிபலன்கள் முடிந்து செய்திகள் ஓடிகொண்டிருந்தது…

அரும்பிய மீசையை முறுக்கிய நேரங்கள் அதிகம்
உன் நினைவில், நீ செல்லும் அரசு பேருந்தும் என்
அன்பை பெற்றிருப்பதில் ஆச்சர்யமொன்றுமில்லை.

கட்சிக் கொடிகளை காணும்போதெல்லாம் உன்
தாவணி நினைவுகள் என்னில் பட்டொளி
வீசித்தான் பறக்கிறது.

உன் கூந்தல்முடிந்த பூக்கள் சொல்லும்
நான் உன்னை சுவாசிப்பதை, உன்
மார்பணைந்த புத்தகம் சொல்லும்
நான் உன்னை நேசிப்பதை.

கட்டுண்ட விறகுகளாய் நான் உன்னில்
சுற்றி கட்டிய கயிறாய் உன் கூந்தல்!

நூறுமுறைகூட தூக்கில் தொங்குவேன்
எனை தாங்கும் கயிற் நீயாகும்போது,
மரணத்தையும் மண்டியிட்டு யேற்பேன்
சாயும் மடி உனதாகும்போது.

கண்ணாடி முன் பேசியதையெல்லாம் உன்
கண்முன்னால் பேசத்தான் ஆசை, உன்
கண்ணசைவிற்கான காத்திருப்புகளுடன்…..

குரங்கிலிருந்து பிறந்த மனிதனை
மீண்டும் குரங்காக்கியது, அவனது
நிலையில்லாத மனம்.

குரங்கிற்கும் ஒருநாள் கோவம்
வரும், மனமில்லா மனிதனோடு
ஒப்பிடுகையில்.